Welk emotioneel patroon zit er onder jouw

spanning?

Ontdek in 5 minuten welk patroon jouw rust, groei en vrijheid in de weg staat, en wat er mogelijk wordt als je het herkent.

Per vraag is er 1 antwoord mogelijk.

Vul je gegevens in en klik op Volgende.

Voornaam *

Telefoonnr

Email *

Je hebt een drukke week achter de rug. Het weekend is aangebroken. Hoe begin je de zaterdagochtend? *

Je geniet van de rust maar ergens in je achterhoofd is er al een stem die zegt: dit mag niet te lang duren.

Je opent even je mail want je wil weten of er nog iets urgents is binnengekomen voor je echt kunt ontspannen.

Je zit met koffie en vraagt je af of je kinderen genoeg van je hebben gehad deze week, of je goed genoeg bent geweest.

Je bent moe maar je pakt toch je laptop want er is altijd wel iets wat gedaan kan worden en stilzitten voelt ongemakkelijk.

Je probeert te genieten maar merkt dat je hoofd alweer bezig is met volgende week en wat er allemaal nog moet.

Iemand biedt je oprecht hulp aan. Ze wil een taak van je overnemen zodat jij wat lucht hebt. Wat voel je als eerste? *

Je zegt ja maar controleert daarna toch of het goed is gedaan want loslaten voelt eng.

Een warme dankbaarheid maar ook meteen de vraag: maar wat kan ik dan voor haar doen?

Weerstand. Je denkt: ik red het zelf wel, ik wil niet dat mensen denken dat ik het niet aankan.

Opluchting maar ook ongemak. Alsof je iets krijgt wat je eigenlijk niet verdient.

Je bent blij maar weet niet goed hoe je gewoon ja moet zeggen zonder een reden te geven waarom je het nodig hebt.

Je hebt net een mooie opdracht afgerond. De klant is blij en betaalt je factuur direct. Hoe voel je je op dat moment? *

Blij maar ook onwennig. Alsof je wacht op het moment dat er iets tegenover moet staan.

Voldaan maar het duurt maar even. Voor je het weet ben je al weer met de volgende taak bezig.

Dankbaar maar ook een beetje schuldig. Ze heeft zoveel betaald, je hoopt echt dat ze er genoeg aan heeft gehad.

Blij maar ook al bezig met de vraag: hoe zorg ik dat er volgende maand ook genoeg binnenkomt?

Opgelucht. Weer een maand goed. De spanning zakt even weg maar je weet dat hij terugkomt.

Je hebt een avond vrij. Geen verplichtingen, geen kinderen die je nodig hebben, niets wat moet. Hoe gaat die avond eruit? *

Je probeert te ontspannen maar merkt dat je lichaam niet weet hoe. Je bent gewend om aan te staan.

Je besteedt een deel van de avond aan iets voor een ander want dat voelt prettiger dan alleen maar iets voor jezelf doen.

Je denkt de hele avond na over een beslissing die je moet nemen maar je komt er niet uit want beide opties hebben voor- en nadelen.

Je doet iets leuks maar checkt tussendoor je telefoon want je wil weten of er niets is wat aandacht nodig heeft.

Je geniet ervan maar voelt ook een lichte onrust. Alsof vrije tijd iets is wat je verdient door hard genoeg te werken, en je niet zeker weet of je die grens al hebt bereikt.

Je overweegt te investeren in een opleiding of coaching voor jezelf. Het bedrag is €1.500. Wat speelt er in je hoofd? *

Je wil het eigenlijk gewoon zelf uitzoeken. Betalen voor hulp voelt alsof je toegeeft dat je het niet alleen kunt.

Je denkt: kan ik dit maken als ik niet weet hoe de komende maanden eruit zien? Je stelt het uit tot je meer zekerheid hebt.

Je twijfelt. Aan de ene kant wil je het, aan de andere kant voelt het onverantwoord als je niet zeker weet wat het oplevert.

Je weet dat je het nodig hebt maar je stelt het uit. Eerst moet er meer stabiliteit zijn. Eerst moet het rustiger worden. Eerst.

Je denkt: dit is voor mij alleen, is dat wel verantwoord? Je zou het makkelijker goedkeuren als het ook direct ten goede zou komen aan je kind of klanten.

Je kind vraagt je vanavond mee te spelen maar je hebt nog werk liggen. Hoe voel je je op dat moment? *

Je zegt ja, ook als je eigenlijk nee had willen zeggen, want jouw behoeften tellen minder zwaar dan die van je kind.

Verscheurd. Je weet dat je er moet zijn maar je weet ook dat het werk gedaan moet worden en er is niemand anders die het overneemt.

Je doet het zelf oplossen. Je speelt even mee en werkt daarna door tot laat. Vragen om hulp om dit op te lossen komt niet in je op.

Je voelt de spanning tussen wat je wil en wat je denkt dat je moet en je weet niet welke stem je moet volgen.

Schuldig als je nee zegt, maar ook schuldig als je ja zegt want dan blijft het werk liggen en dat geeft onrust.

Je ontvangt een groot compliment van een klant. Ze zegt dat ze zonder jou nooit zo ver was gekomen. Hoe reageer je van binnen? *

Je bent blij maar ook een beetje bezorgd. Wat als ze de volgende keer teleurgesteld wordt? Je wil dit niveau vasthouden.

Je vindt het fijn maar ook onwennig. Zoiets volledig toelaten voelt kwetsbaar op een manier die je niet goed kunt plaatsen.

Je neemt het aan maar ergens voel je ook druk. Dit is de maatstaf geworden. Je moet dit blijven waarmaken.

Je voelt je gevleid maar ook verantwoordelijk. Alsof je haar nu niet mag teleurstellen.

Je wordt er warm van maar weet niet goed hoe je het moet ontvangen. Je zegt iets als: "Ach, jij hebt zelf al het werk gedaan."

Je hebt een maand gehad met minder inkomsten dan normaal. Hoe ga je daarmee om? *

Je twijfelt of ondernemen wel de juiste keuze was en overweegt even of het in loondienst niet makkelijker zou zijn geweest.

Je gaat harder werken. Meer doen. Meer aanbieden. De dip moet worden ingehaald en jij bent de enige die dat kan doen.

Je checkt je rekening vaker dan normaal en berekent hoelang je buffer het uithoudt bij verschillende scenario's.

Je zegt tegen jezelf dat je het zelf hebt veroorzaakt en dat je harder had moeten werken. Je vraagt niemand om advies of steun.

Je vraagt jezelf af of je genoeg hebt gegeven aan je klanten en of je misschien meer had moeten doen om dit te voorkomen.

Je staat op het punt een belangrijke beslissing te nemen voor je bedrijf. Je hebt alle informatie. Toch aarzelt je. Wat houdt je tegen? *

Je wil het graag zelf uitzoeken en oplossen. Een beslissing nemen op basis van iemand anders zijn advies voelt alsof je het niet zelf hebt gedaan.

Je vraagt je af wat de mensen om je heen ervan vinden en of de beslissing ook goed is voor je klanten en niet alleen voor jezelf.

Je bent bang dat als je de verkeerde beslissing neemt er niemand is die de gevolgen mee kan opvangen. De verantwoordelijkheid ligt volledig bij jou.

Je wil wachten tot je meer zekerheid hebt over de uitkomst. Je neemt liever geen stap dan een stap die misschien verkeerd uitpakt.

Je bent bang dat als je nu beslist en het pakt verkeerd uit, dat je dat niet meer kunt herstellen. Je rekent het nog een keer door.

Iemand vraagt hoe het met je gaat. Echt hoe het gaat. Wat is je eerste reactie? *

Je zegt dat het goed gaat en draait de vraag snel om. Jij vraagt liever hoe het met een ander gaat.

Je zegt dat het goed gaat maar van binnen weet je dat je niet echt weet hoe het gaat. Je bent het antwoord op die vraag een beetje verleerd.

Je zegt dat het goed gaat maar denkt meteen: stel dat ze doorvraagt en ik moet iets toegeven dat niet goed gaat.

Je zegt dat het goed gaat want toegeven dat het moeilijk is voelt als zwakte en zwakte is iets wat je je niet kunt veroorloven.

Je zegt "goed" maar bedoelt eigenlijk: druk, moe, maar ik red het wel. Je wil niemand belasten met hoe het echt gaat.

Je merkt dat je al weken moe bent. Niet ziek, maar gewoon uitgeput. Wat doe je? *

Je gaat door. Je hebt geen tijd om moe te zijn en er is niemand die het overneemt als jij even stopt.

Je zegt tegen jezelf dat je sterker moet zijn en dat anderen het ook alleen doen. Je vraagt niemand om hulp.

Je maakt je zorgen. Wat als je ziek wordt? Wat als je een periode niet kunt werken? Je berekent wat dat zou betekenen.

Je twijfelt of je leven zoals je het nu leeft wel vol te houden is maar je weet niet wat je anders zou moeten doen.

Je denkt: ik doe het ook voor mijn kind, ik kan niet stoppen. Je zet je eigen behoeften opzij en gaat door.

Je kind zegt op een avond: "Mama, jij bent altijd zo druk." Hoe raakt je dat? *

Je schrikt. Want stel dat dit blijvende schade aanricht. Je begint meteen na te denken over hoe je dit kunt voorkomen.

Het raakt je diep want je doet dit juist voor haar. De spanning tussen voor haar zorgen en voor haar aanwezig zijn voelt onoplosbaar.

Het zet je aan het twijfelen. Ben je de juiste keuzes aan het maken? Ga je niet te ver in je vrijheid ten koste van haar zekerheid?

Je voelt een enorme golf van schuldgevoel. Je was er niet genoeg. Je hebt gefaald als moeder. Je neemt je voor morgen alles anders te doen.

Het raakt je maar je zegt tegen jezelf: ik doe dit voor haar, later begrijpt ze dat. Je slikt het weg en gaat verder.

Je hebt eindelijk een rustmoment voor jezelf. Geen verplichtingen. Hoe voelt dat in je lijf? *

Schuldig. Er zijn vast dingen die je voor anderen had kunnen doen met deze tijd. Puur voor jezelf niets doen voelt egoïstisch.

Ongemakkelijk. Je waarde zit in wat je doet. Als je niets doet, wat ben je dan?

Verward. Je hebt zo lang naar rust verlangd maar nu je hem hebt weet je niet goed wat je ermee moet.

Onwennig. Je lichaam weet niet goed hoe het moet ontspannen. Je bent zo gewend om aan te staan dat uit staan bijna ongemakkelijk aanvoelt.

Gespannen. Rust voelt niet veilig want als je ontspant let je niet op en als je niet oplet kan er iets misgaan.

Je hebt een droom voor je bedrijf die groter is dan wat je nu doet. Wat gebeurt er als je eraan denkt? *

Je schommelt. De ene dag voelt de droom heel reëel, de andere dag voelt hij onbereikbaar. Je weet niet in welk gevoel je moet vertrouwen.

Je voelt opwinding maar ook angst. Wat als je groeit en het daarna toch misgaat? Hoe groter je wordt, hoe harder de val.

Je denkt: ik ga het zelf uitbouwen, stap voor stap, zonder hulp. Als het lukt wil je dat het echt van jezelf is.

Je voelt enthousiasme maar ook meteen de zwaarte. Wie moet dat allemaal dragen? Jij. En je weet niet of je daar nog meer energie voor hebt.

Je vraagt je af of je die droom wel mag nastreven. Is het niet te veel gevraagd? Is het niet te groot voor iemand zoals jij?

Als je eerlijk bent met jezelf, wat is de zin die het meest bij jou past op dit moment? *

"Ik ben moe maar ik stop niet want er is niemand die het overneemt als ik dat doe."

"Ik kan niet echt ontspannen want ik weet nooit zeker of het goed blijft gaan."

"Ik geef altijd voor een ander maar weet nauwelijks meer wat ik zelf eigenlijk nodig heb."

"Ik doe het liever zelf want hulp vragen voelt als toegeven dat ik het niet aankan."

"Ik wil vrijheid maar durf de zekerheid niet los te laten die me op de been houdt."